I need a time machine.

That I have classy grandparents is something that can be said without a doubt. Although my dad's father is no longer with us, I can still recall that both him and my grandmother from that side always paid a great effort in looking chic and elegant. No wonder my dad loves to groom and style his outfits - in a very manly way, that must be said.

My mums parents have a true fashion background, as I've mentioned in one of my earlier blogposts as well. My granddad comes from a family that started earning money with selling fabrics, somewhat before the Second World War. However, my great grandfather lost everything during those years of war, and had to rebuild his entire life and company after it. He had to start from scratch - yet again. My grandfather, who then looked like a Hollywood movie star fell head over heels in love with my grandmother, a true looker herself. They were only 21 when they married. It has proven to be true love, as they are still mad about each other. They always read my posts, and I know that this time too they're probably arguing over something silly, but deep in their eyes such a deep eternal love for each other is settled, that it gives me hope and fills me with joy. Anyhow, let's not get sentimental, as this was not at all what I wanted to write about today. My mums parents may be very happy and in love, they were also - and still are - extremely stylish.

After the war, my great granddad rebuild his fabric company, expanding it a little, which resulted in a  boutique of womens hosiery in The Hague. My granddad gradually worked his way into the top of the fashion industry and turned the store into a womenswear boutique. He met Salvatore Ferragamo in Firenze, had meetings at the Gucci headquarters and was invited into Pucci's private palazzo for some champagne and some partying - the glamourous ones, how they did it in the 60s and 70s. Italian fashion started to rise in those years, and it was at that time that my grandfather started to run a successful business that even led to having the Dutch Royals as one of his customers.

My grandmother posing in her bathing suit
and pumps at the beach - 50s

After 40 years my grandfather decided to sell his business. With much pain in his heart he retired and started to enjoy a life that seemed less stressful; however, neither one of my grandparents ever lost their passion for fashion. When the company was sold I was only 11 years old, unfortunately too young to understand anything (I was not like Tavi Gevinson, I guess...) about fabrics, cuts and fits, although I did know there were certain items that were not nearly as special as other pieces. I wasn't allowed to enter the basement area of the boutique for example, I later learned that this was where Valentino and Dior were sold. And so when my mum had some business to attend and took me with her, I either hung around the atelier, while chatting with the "les petits mains" - to quote Kaiser Karl - or I was leaning on the white leather couches (it was the 90s!), completely silent and hypnotised: I gasped at the amazing dresses women were trying on while their husbands were drinking bubbles and smoking cigars. Whenever I read about Chanel, it reminds me of those years. Obviously I was way to young to fully grasp the idea of what was going on, and no doubt I have made it much bigger in my fantasies, but the glamourous 20s vibe was definitely still alive in my grandparent's boutique.

Whenever I am at their house for dinner or just a random visit, I wander around and look at all the black and white photo's; my grandmother posing in a typical 50s bathing suit at the beach, wearing her pumps, or the both of them striking a pose with their ski's while looking all styled to perfection. They fill me with inspiration and ambition, and although I cannot lift on the contacts that my granddad once established in the international fashion industry - unfortunately -, I know I will make it there once too.

[Please do not take any of the above described lifestyle as a form of bragging, I merely want to describe an era in time with the right sentimental feel to it.]

♡ Thanks for reading and don't forget  to follow me with bloglovin'!

Vintage market at Westergas, terrain of Amsterdam Fashion Week. 

Eco-Chanel: Ciska en Piet created an affordable
(and sustainable!) solution to the worlds most longed after brand

Just follow the signs...

Scarf aka headband. OBSESSED.

Kiboots: colourful handmade leather boots
 made of vintage killimrugs by artisans in Marocco.

You can't have it all: in love with a pair of vintage Ralph Laurens sunglasses

Tra-la-la, in Londen and loving it!

Dutch blog post (will appear in English too)

Het zonnetje schijnt, iedereen draagt groter-dan-groot zonnebrillen en er bungelen tasjes aan de armen van menig goedgekleed meisje. Ik ben dit weekend in Lovely London, waar het bubbelt en bruist van alle kanten. Jongens kijken verliefd in de lachende ogen van eerdergenoemde meisjes. Het is li-la-lente! Een paar must-sees, must-do’s en must-buys in mijn lievelingsstad.

Wishlist: ellenlange benen, waaaaanzinnige hakken en een heerlijke fur coat. Chelsea, Duke of York Square.

Rustig wandelend in het zonnetje doemt er ineens een groot bord op. Mijn hartje begint sneller te kloppen. Mijn hakjes klikken hard gehaast op het trottoir. Oh oh, ik zie, ik zie, wat jij niet ziet...? Van opwinding verslik ik me bijna en ik race de Chelsea Library in. Met een zogenaamd totaal onverschillige houding - die echter niet slaagt, want het meisje achter de toonbank lacht me begrijpend toe - vraag ik wat hier vandaag precies te doen is. "The entire library is transformed into a Vintage market today. And you can drink tea in the Vintage Tea Room. Entrance is only two pounds." Dat heb ik er graag voor over, en struikelend over mijn eigen benen spit ik elk kraampje goed door. Winst: een prachtige (vintage - duh) gouden dior poederdoos die nu dienst doet als zakspiegeltje voor een pond, en een Chanel kledinghanger voor 5 pond. De rest is allemaal even geweldig en het liefst koop ik alles, maar een beetje overweldigd door het grote aanbod, begint mijn hoofd lichtelijk te tollen en besluit ik na een ruime twee uur de markt voor gezien te houden.

Frock me! Dit is het lot: een vintage markt, alleen vandaag!

Op Kings Road (Chelsea) vind je het boetiekje Austique met fabulous fashion die eigenaresse Katie rechtstreeks uit Australië haalt. Je vindt hier jurkjes, versierd met honderden glazen kraaltjes, zijdezachte stoffen en soepele modellen. Een grote kast laat de meest schattige gouden kettinkjes zien (mijn favoriet is het ragfijne zeesterretje, prachtig opengewerkt) en er staan mandjes met onderbroekjes die heerlijk praktisch zijn: er zijn zeven verschillende kleurtjes, elk met vermelding van de dag. Zo is er een blauwe met een turquoise kantje voor een blauwe maandag, een rode met een roze kantje voor een sexy vrijdag en een oranje met een groen kantje voor de brave zondag. Boven vind je de echte schatten: geurkaarsen branden er lustig op los en een grote kroonluchter glinstert je tegemoet. Ben je enthousiast geworden, maar is een tripje naar Londen nu even niet één van de mogelijkheden? Dan heb ik geweldig nieuws: Austique heeft ook een webshop! Hier kun je creditcard laten doen waarvoor ‘ie is uitgevonden: geld uitgeven!

Camden, oh Camden, where have you been all my life? Mijn modemeisjes op AMFI noemen me soms liefkozend het ‘Chanel-meisje’, wat ik uiteraard met een licht schouderophalen, een blosje en een bescheiden lachje om mijn lippen in ontvangst neem. Diep van binnen begint er iets te gloeien, – hoera! – missie geslaagd! Camden Lock is where the magic happens: het staat voor mij gelijk aan urenlang tussen vintage snuffelen, tientallen Chanel kettingen scoren (denk niet dat ik een welgestelde Engelsman aan de haak geslagen heb, want dit zijn uiteraard niet de echte) en de honderden kleine Chinese winkeltjes doorspitten, die allemaal schattige jasjes, high-waisted skirts en quilted tassen verkopen. Ja ja, dat ticket naar Londen komt zeker steeds hoger aan je verlanglijstje…? 

In Camden heb je trouwens ook een waanzinnig mooi Aziatisch restaurant: Gilgamesh. Bij de ingang van de Stables Market, vlammen de fakkels je tegemoet. Een roltrap ( dat klinkt heel industrieel, maar dat is het zeker niet) geeft je het gevoel een Disney attractie te betreden, terwijl beide wanden voorzien zijn van dikke houten wandpanelen uitgesneden met de meest sierlijke illustraties. Knusse ronde rode banken zorgen ervoor dat de enorme ruimte niet koud aanvoelt. Oh, leuke bijkomstigheid, het eten is er ook top. 

Cool Cooper Camden rides. Op weg naar carefree Camden in de Mini Cooper (hij blijft cool...) van mijn eigen private guide, de immer stylish Jess.

Als je dan toch in Londen bent, ga een cupcake eten bij de Hummingbird Bakery. Hier vind je de aller- aller- aller lekkerste cupcakes in town (mijn favoriet? De Red Velvet. Een goddelijk genot.) Je koffie krijg je in een zachtroze beker met het kolibrie-logootje en besluit je om nog wat extra cupcakes voor onderweg of het thuisfront mee te nemen, dan krijg je die in een prachtig roze doosje met een hengseltje. Ohhh wat is het fijn, fijn, fijn, een meisje te zijn!

"Like the hummingbird sipping nectar from every flower, I fly joyfully through my days, seeing beauty in everything"

Amethyst Wyldfyre

From scarlet to powdered gold,
to blazing yellow,
to the rare
ashen emerald,
to the orange and black velvet
of your shimmering corselet,
out to the tip
that like
an amber thorn
begins you,
small, superlative being,
you are a miracle,
and you blaze

uit "Ode to the Hummingbird" 

Bron: Full Woman, Fleshly Apple, Hot Moon: Selected Poems of Pablo Neruda, Pagina: 103

World's end in Chelsea

Vanwege het onmenselijke tijdstip waarop ik (nog steeds) door de straten van Londen struin, is deze foto niet helemaal duidelijk, maar ik stuit per toeval op dit winkeltje. De klok draait overuren, en even lijkt het alsof ik in Alice's wonderland ben terechtgekomen, maar dan begint me iets te dagen. Mevrouw Westwood, heeft die hier niet iets mee te maken.... Ik haast me terug naar het appartement en wat research bevestigt mijn vermoeden inderdaad:

Wikipedia helpt me uit de brand:

Vivienne Isabel Swire-Westwood (Tintwistle (Derbyshire), 8 april 1941) is een Engels modeontwerpster. Ze maakte naam als de ontwerpster van het punktijdperk en groeide uit tot een van de meest vooraanstaande Britse ontwerpers. Haar voornaamste handelsmerk is het op geestig-bizarre wijze combineren van traditionele elementen.

Na een blauwe maandag op de kunstacademie, kiest ze aanvankelijk voor een carrière in het onderwijs. In 1962 trouwt ze met Derek Westwood. Ze leidt een onopvallend bestaan als moeder en onderwijzeres tot ze in 1965 Malcolm McLaren ontmoet. Onder diens invloed breekt ze met het conformisme dat tot op dat moment haar leven heeft bepaald: ze verlaat haar man en leidt met McLaren een bohemien-achtig bestaan in Londen.

In 1971 maakt ze haar eerste mode-statement door zich een wit stekelkapsel aan te meten - een haarstijl die later zal uitgroeien tot een van de iconen van de punk.

Min of meer toevallig komt McLaren op het idee om een winkeltje in rock-'n'-rollkleding te openen. 'Let it Rock at Paradise Garage' opent zijn deuren in november 1971. Omdat de originele jaren-vijftigkleding moeilijk te vinden blijkt, neemt Westwood na verloop van tijd zelf achter de naaimachine plaats. Ze drukt steeds nadrukkelijker haar eigen stempel op het winkeltje en neemt afstand van de, in haar ogen achterlijk seksistisch en racistische, 'teddyboys' die tot dan toe de klantenkring van de boetiek vormen. In het voorjaar van 1973 wordt de winkel omgedoopt tot 'Too Fast to Live Too Young to Die' en de teddyboys-mode maakt plaats voor eigentijdse, provocerende kleding.

De T-shirts met shockerende teksten blijken een succes onder opstandige Londense jongeren. Het concept wordt nog verder op de spits gedreven door de winkel een jaar later de naam 'SEX' te geven. De kleding die in 'SEX' wordt verkocht is ontworpen met een techniek die aan het situationisme is ontleend en grofweg neerkomt op: kapot maken en weer in elkaar zetten. Gescheurde kleding, veiligheidsspelden en fietskettingen worden op aanwijzing van McLaren gecombineerd met bondage- en SM-elementen. Op de diverse T-shirts zijn slogans tegen het gezag, het consumentisme en de aangepaste burger te lezen. Rond 'SEX' vormt zich een subcultuur die later onder de naam 'punk' massale navolging zal vinden.

De winkel verandert nog twee keer van naam: vanaf 1976 is het Seditionaries en vanaf 1980 World's End.

Onder een viaduct vind ik het Tate logo

Tot slot, nog een aantal museum aanraders: het Tate Modern (Blackfriars metro is gesloten, dus neem Southwark), de Saatchi Gallery (Chelsea) en uiteraard het V&A. 

Londen, een must voor elk modeminnend meisje en elke modejagende jongen. Wees eens eerlijk, geld is er toch om te rollen?